Przejdź do zawartości

Bojkij (2011)

To jest dobry artykuł
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Bojkij
Ilustracja
„Bojkij” w Petersburgu w 2016
Klasa

korweta rakietowa

Typ

Stierieguszczij

Projekt

proj. 20380

Historia
Stocznia

Siewiernaja wierf, Petersburg Rosja

Położenie stępki

27 maja 2005

Wodowanie

15 kwietnia 2011

 Marynarka Wojenna Rosji
Wejście do służby

16 maja 2013

Dane taktyczno-techniczne
Wyporność

standardowa: 2150 t
pełna 2365 t

Długość

104,5 m

Szerokość

13 m

Zanurzenie

maks. 7,96 m

Napęd
układ CODAD: 4 silniki wysokoprężne o mocy 24 000 KM, 2 śruby
Prędkość

26,5 węzłów

Zasięg

4000 Mm przy 14 w.

Uzbrojenie
• 8 wyrzutni pocisków pokr. Uran (2×IV, 8 pocisków)
• 3×IV wyrzutni pionowych pocisków plot. Polimient-Riedut (12 pocisków 9M96 lub 48 pocisków 9M100)
• 8 wyrzutni przenośnych pocisków plot. Igła (32 pociski 9M39)
• 1 armata uniwersalna 100 mm A-190
• 2 działka plot./prak. 30 mm AK-630M
• 2 wkm 14,5 mm (2×I)
• 2×IV wyrzutnie torped lub pocisków przeciwpodwodnych Pakiet-NK kal. 330 mm
Wyposażenie lotnicze
1 śmigłowiec Ka-27
Załoga

99

Multimedia w Wikimedia Commons

Bojkij (ros. Бойкий) – rosyjska korweta rakietowa projektu 20380 (typu Stierieguszczij), pozostająca w służbie Marynarki Wojennej Federacji Rosyjskiej od 2013 roku. Wchodzi w skład Floty Bałtyckiej. Nosi numer burtowy 532. Poważnie uszkodzona przez ukraińskie bezpilotowce uderzeniowe w Kronsztadzie 3 czerwca 2026 roku.

Wyporność okrętu wynosi ponad 2000 ton, długość 104,5 m. Napędzają go silniki wysokoprężne w układzie CODAD. Zasadnicze uzbrojenie stanowi armata uniwersalna kalibru 100 mm, osiem wyrzutni pocisków przeciwokrętowych Uran, 12-komorowy system pionowego startu pocisków przeciwlotniczych średniego zasięgu Polimient-Riedut i wyrzutnie torped przeciw okrętom podwodnym.

Budowa

[edytuj | edytuj kod]
 Osobny artykuł: korwety projektu 20380.

„Bojkij” jest trzecią zbudowaną jednostką z serii korwet rakietowych projektu 20380, będących pierwszymi większymi okrętami nowo zaprojektowanymi dla marynarki Rosji po rozpadzie ZSRR[1]. Ich projekt zatwierdzono i prototypowy okręt zamówiono w 2001 roku[2]. W lutym 2005 roku zamówiono budowę trzeciego okrętu – drugiego seryjnego, który otrzymał nazwę „Bojkij”[a], noszoną już wcześniej przez inne okręty wielkości niszczycieli[2]. Budowę okrętów prowadziła Stocznia Północna (Siewiernaja wierf) z Petersburga[2]. Dla okrętów seryjnych spotykane jest też oznaczenie projektu 20381[2]. Klasyfikowane były w Rosji jako korwety (ros. korwiet)[1].

Budowę prowadzono pod numerem stoczniowym 1003, a stępkę pod budowę położono 27 maja 2005 roku[3]. Budowa przeciągała się i dopiero w marcu 2010 roku dostarczono pierwsze silniki główne, wyprodukowane przez Fabrykę Kołomienską w Kołomnie[4]. Okręt wodowano 15 kwietnia 2011 roku[3]. Wyposażanie i próby trwały dalsze dwa lata[2]. 25 września 2012 roku okręt rozpoczął próby morskie(inne języki), jeszcze bez działa A-190[4]. „Bojkij” wszedł do służby 16 maja 2013 roku[3].

Skrócony opis

[edytuj | edytuj kod]
 Osobny artykuł: korwety projektu 20380.
„Bojkij” od rufy

Okręty projektu 20380 mają stalowy kadłub gładkopokładowy, ze zintegrowaną nadbudówką konstrukcji kompozytowej na śródokręciu i pokładem dla śmigłowca na rufie[5]. W ich architekturze uwzględniono elementy technologii stealth[1]. Wyporność standardowa okrętów wynosi 2150 ton, a pełna 2365 ton[6]. Długość całkowita wynosi 104,5 m, a szerokość 13 m[6]. Zanurzenie okrętów sięga 7,96 m[6]. Załoga okrętów liczy 99 osób, w tym 14 oficerów[6].

Napęd w układzie CODAD składa się z czterech silników wysokoprężnych 16CzN 26/26 o mocy łącznej 24 000 KM (17 648 kW), poruszających dwie śruby[7]. Prędkość maksymalna wynosi 26,5 węzła, a ekonomiczna 14 węzłów[6]. Zasięg pływania wynosi 4000 Mm przy prędkości 14 węzłów[6].

Uzbrojenie artyleryjskie stanowi automatyczne działo uniwersalne kalibru 100 mm A-190-01 o długości lufy 59 kalibrów, w wieży na dziobie, z zapasem amunicji 320 nabojów[8]. Tworzy ono system artyleryjski A-190-5P-10 Uniwiersał-Puma[8]. Do zwalczania okrętów służy przede wszystkim osiem wyrzutni pocisków przeciwokrętowych 3M24 Uran, w dwóch blokach po cztery wyrzutnie rurowe, skierowanych na przeciwległe burty, umieszczonych na nadbudówce i osłoniętych opuszczanymi nadburciami[8]. Pociski te mają zasięg 130 km i naprowadzane są aktywnie radiolokacyjnie[9].

Zasadniczym środkiem obrony przeciwlotniczej jest dwunastokomorowa pionowa wyrzutnia pocisków przeciwlotniczych średniego zasięgu 9K96.2-2 Polimient-Riedut(inne języki), składająca się z trzech czterowyrzutniowych bloków[8]. Mogą one przenosić 12 pocisków 9M96 o zasięgu do 40 km lub 9M96D o zasięgu do 120 km[8]. W każdej wyrzutni można alternatywnie przenosić po cztery pociski bliskiego zasięgu 9M100 samonaprowadzające się na podczerwień, o zasięgu do 15 km (maksymalnie 48 rakiet)[8]. Uzupełniać je może osiem przenośnych zestawów rakietowych bardzo bliskiego zasięgu 9K38 Igła, o zasięgu do 5,5 km (32 pociski 9M39)[8]. Obronę przeciwlotniczą i przeciwrakietową uzupełniają dwa zestawy obrony bezpośredniej AK-630M-06 z sześciolufowymi armatami automatycznymi kalibru 30 mm, z zapasem po 6000 nabojów, umieszczone na dachu nadbudówki[8]. Uzbrojenie strzeleckie dla celów przeciwdywersyjnych stanowią dwa stanowiska karabinów maszynowych kalibru 14,5 mm na podstawach MTPU-1 Żało po bokach mostka oraz dwa ręczne granatniki DP-65 kalibru 55 mm przeciw płetwonurkom[9].

Broń podwodną stanowią dwie czterorurowe wyrzutnie kalibru 330 mm dla lekkich torped przeciwpodwodnych MTT lub rakietowych pocisków przeciwtorpedowych M-15[10]. Kompleks broni podwodnej nosi oznaczenie Pakiet-NK[10].

Okręt przenosi jeden śmigłowiec pokładowy do zwalczania okrętów podwodnych Ka-27PŁ/M, przenoszący torpedy przeciwpodwodne lub bomby głębinowe[6].

Okręty mają pasywny system zakłócający PK-10 Smietyj z czterema wyrzutniami KT-216 kalibru 120 mm dla pocisków zakłócających (optycznych, w podczerwieni, radiolokacyjnych lub zasłony dymnej)[10].

Wyposażenie radioelektroniczne[10]:

  • trójwspółrzędna stacja radiolokacyjna wykrywania i wskazywania celów 5P-27M Furkie-2 (na maszcie głównym),
  • aktywno-pasywny system radiolokacyjny 5P-20K-A Monumient-A do wykrywania celów morskich i kierowania ogniem pocisków przeciwokrętowych (w konstrukcji masztu głównego),
  • radar artyleryjski 5P-10-02 Puma (na dachu mostka),
  • dwa radary nawigacyjne MR-231,
  • radar nawigacyjny MR-231-3,
  • kompleks rozpoznania radioelektronicznego i walki elektronicznej TK-25-02 Sozwiezdije,
  • dwie głowice optoelektroniczne MTK-201M2.2 (na maszcie)
  • dwie głowice optoelektronicznych obserwacyjno-celownicze UW-450-01 Sandał-W (na dachu mostka),
  • pasywna stacja hydrolokacyjna Zarja-2 (w gruszce dziobowej),
  • stacja hydrolokacyjna Pakiet-A systemu walki podwodnej (w gruszce dziobowej),
  • pasywno-aktywna stacja hydrolokacyjna Minotawr-M z anteną holowaną (na rufie),
  • antydywersyjna stacja hydrolokacyjna MG-757 Anapa-M z opuszczaną anteną aktywną (podczas postoju),
  • Bojowy System Informacyjno-Dowódczy Sigma-20380,
  • systemy łączności i wspomagania nawigacji[10].

Służba

[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze lata służby (2013–2021)

[edytuj | edytuj kod]
„Bojkij” w gali banderowej na Newie 26 lipca 2013 roku
„Bojkij” w morzu, obserwujący manewry BALTOPS w 2017

„Bojkij” wszedł do służby we Flocie Bałtyckiej 16 maja 2013 roku, z bazą w Bałtyjsku[4]. Otrzymał stały numer burtowy: 532[1]. Wszedł w skład 128 brygady okrętów nawodnych[3]. W dniach 3–7 lipca 2013 roku wziął udział w VI międzynarodowym salonie wojennomorskim[4]. Uczestniczył w kolejnych latach w ćwiczeniach na Bałtyku, jak i rejsach na Morze Północne i Atlantyk, głównie krótkich[4].

W lipcu 2016 roku „Bojkij” z bliźniaczym „Stojkim”(inne języki) odbył 15-dniowy rejs na Morze Północne, a następnie w październiku 2016 roku z bliźniaczym „Soobrazitielnym”(inne języki) rejs na północny Atlantyk[11]. 31 lipca 2016 roku „Bojkij” przewodził paradzie okrętów z okazji Dnia Marynarki Wojennej na Newie w Petersburgu[12]. Między 7 kwietnia a 1 maja 2017 roku odbył rejs do kanału La Manche i zatoki Saint-Malo z „Soobrazitielnym”[11]. W tym samym czasie „Bojkij” zdobył tytuł najlepszego okrętu Floty Bałtyckiej pod względem utrzymania i kultury morskiej[13]. Między 4 a 15 czerwca 2017 roku „Bojkij” i bliźniaczy „Stierieguszczij”(inne języki) odbyły rejs na Morze Północne[11].

14 października 2017 roku „Bojkij” i „Soobrazitielnyj” ze zbiornikowcem „Kola” wyszły z Bałtyjska na Atlantyk, przez kanał La Manche, po czym 29 października wpłynęły przez Cieśninę Gibraltarską na Morze Śródziemne[4][14]. Obie korwety na początku listopada i w grudniu zawinęły do Limassol na Cyprze, a w międzyczasie „Bojkij” uzupełnił zapasy w Tartusie w Syrii, działając w ramach rosyjskiej stałej grupy okrętów na Morzu Śródziemnym[14][15]. Okręty powróciły do Bałtyjska w połowie stycznia 2018 roku, przepływając ok. 35 tys. mil[16]. Ponowne krótkie rejsy na Atlantyk okręt odbył między 18 czerwca a 8 lipca 2018 roku ze „Stojkim”, po czym w październiku tego roku z okrętem desantowym „Minsk”[11]. W lipcu 2018 roku brał także udział w głównej paradzie morskiej z okazji Dnia Marynarki Wojennej w Petersburgu[4].

W kwietniu 2019 roku „Bojkij” odbył rejs do Cieśnin Duńskich i z powrotem wraz z okrętem desantowym „Minsk”, między innymi śledząc okręty NATO[17]. Od 9 czerwca 2019 roku „Bojkij” i „Stojkij” śledziły okręty NATO odbywające manewry BALTOPS na Bałtyku[18]. Następnie od 25 czerwca do 8 lipca okręty te odbyły kolejny dwutygodniowy rejs z Bałtyjska na Atlantyk[19]. W listopadzie 2019 roku za wyniki w wyszkoleniu „Bojkij” otrzymał honorowe miano okrętu „uderzeniowego” (ros. udarnyj)[20]. W marcu 2020 roku okręt ponownie odbył dalszy rejs na Morze Północne z okrętami desantowymi „Minsk” i „Kaliningrad”[21]. Jesienią 2020 roku wraz ze „Stierieguszczim” odbył wyjątkowy 77-dniowy daleki rejs na Atlantyk, o długości prawie 9500 mil morskich, zakończony 9 grudnia[22]. W marcu 2021 roku okręt wyszedł ponownie na Atlantyk z okrętami desantowymi „Minsk”, „Kaliningrad” i „Korolow”(inne języki), przechodząc 20 marca przez kanał La Manche[23]. W 2022 roku był remontowany[4].

Wojna z Ukrainą (od 2022)

[edytuj | edytuj kod]

Po inwazji Rosji na Ukrainę, „Bojkij” był wykorzystywany do eskortowania rosyjskich jednostek handlowych i pomocniczych w rejonie Morza Północnego. Między innymi na początku marca 2025 roku eskortował przez kanał La Manche statek „Baltic Leader” wiozący sprzęt z bazy Tartus do Rosji[24]. W czerwcu 2025 roku „Bojkij” popłynął z misją dyplomatyczną do Konakry w Gwinei, a w drodze powrotnej eskortował 20 czerwca przez kanał La Manche płynące do Rosji objęte sankcjami zbiornikowce „floty cieni”: „Naxos” i „Sierra”[25]. W styczniu 2026 roku eskortował statek „Gienierał Skobielew” na Atlantyk[26].

Rano 3 czerwca 2026 roku, o 6:35 czasu lokalnego „Bojkij”, stojący w doku stoczni AO Kronsztadzkij Morskoj Zawod(inne języki) w Kronsztadzie, został poważnie uszkodzony dwoma ukraińskimi dronami uderzeniowymi 1 Samodzielnego Centrum Sił Systemów Bezzałogowych[27][28]. Pierwszy z nich uderzył w nadbudówkę na śródokręciu u podstawy masztu zintegrowanego, co wywołało rozległy pożar nadbudówki[27]. Maszt ze znajdującym się na nim wyposażeniem elektronicznym uległ zawaleniu[28]. Prawdopodobnie zniszczone zostały przynajmniej pomieszczenia centrum dowodzenia i pomostu bojowego w nadbudówce i ich wyposażenie; być może pożar objął też inne pomieszczenia niżej we wnętrzu[28]. Walka z ogniem była utrudniona przez niski stopień gotowości okrętu znajdującego się w doku[28]. Na podstawie zdjęć oceniano, że ewentualne przywrócenie okrętu do służby będzie wymagać długiego i skomplikowanego remontu i zamiany systemów elektronicznych, utrudnionej w warunkach sankcji międzynarodowych nałożonych na Rosję[28]. W efekcie możliwe jest, że okręt zostanie uznany za niezdatny do remontu[28].

Uwagi

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ Pol. bitny, dziarski, sprytny, żwawy, roztropny, ruchliwy.

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. 1 2 3 4 A. Car′kow: Rossijskij Wojenno-Morskoj Fłot 2018 g. 2018, s. 17, seria: Morskaja Kollekcyja. nr 1(220)/2018. (ros.).
  2. 1 2 3 4 5 Kwasek 2020 ↓, s. 20–21.
  3. 1 2 3 4 Kwasek 2020 ↓, s. 27.
  4. 1 2 3 4 5 6 7 8 Бойкий. Mil.press Flot. [dostęp 2026-06-04]. (ros.).
  5. ↑ Kwasek 2020 ↓, s. 21–22.
  6. 1 2 3 4 5 6 7 Kwasek 2020 ↓, s. 28.
  7. ↑ Kwasek 2020 ↓, s. 22.
  8. 1 2 3 4 5 6 7 8 Kwasek 2020 ↓, s. 25.
  9. 1 2 Kwasek 2020 ↓, s. 26.
  10. 1 2 3 4 5 Kwasek 2020 ↓, s. 23–25.
  11. 1 2 3 4 Andriej Maksimow: Секретная миссия балтийских корветов [Siekrietnaja missija bałtijskich korwietow]. versia.ru, 16 marca 2020. [dostęp 2026-06-04]. (ros.).
  12. ↑ В День ВМФ в параде в Санкт-Петербурге будет задействовано 16 кораблей и судов [W dień WMF w paradie w Sankt-Pietierburgie budiet zadiejstwowano 16 korablej i sudow]. korabel.ru, 28 lipca 2016. [dostęp 2026-06-04]. (ros.).
  13. ↑ Конкурсная комиссия признала лучшим кораблем корвет „Бойкий” на Балтийском флоте [Konkursnaja komissija priznała łuczszym korablem korwiet „Bojkij” na Bałtijskom fłotie]. korabel.ru, 26 kwietnia 2017. [dostęp 2026-06-04]. (ros.).
  14. 1 2 Корветы Балтийского флота завершили деловой заход в кипрский порт Лимасол [Korwiety Bałtijskogo fłota zawierszyli diełowyj zachod w kiprijskij port Limasol]. korabel.ru, 11 grudnia 2017. [dostęp 2026-06-04]. (ros.).
  15. ↑ Корвет „Бойкий” Балтийского флота выполняет задачи по предназначению в Средиземноморье [Korwiet „Bojkij” Bałtijskogo fłota wypołniajet zadaczi po priednaznaczeniju w Sriediziemnomorie]. korabel.ru, 23 listopada 2017. [dostęp 2026-06-04]. (ros.).
  16. ↑ Корветы Балтийского флота вернулись после дальнего похода [Korwiety Bałtijskogo fłota wiernulis posle dalniego pochoda]. korabel.ru, 15 stycznia 2018. [dostęp 2026-06-04]. (ros.).
  17. ↑ Моряки-балтийцы, которые следили за кораблями НАТО, вернулись на базу [Moriaki-bałtijcy, kotoryje sledili za korablami NATO, wiernulis na bazu]. korabel.ru, 6 maja 2019. [dostęp 2026-06-04]. (ros.).
  18. ↑ Корабли ВМФ России вышли на тактические учения на Балтике, где проходят Baltops-2019 [Korabli WMF Rossii wyszli na takticzeskije uczenija na Bałtikie, gdie prochodiat Baltops-2019]. korabel.ru, 10 czerwca 2019. [dostęp 2026-06-04]. (ros.).
  19. ↑ Russia’s Baltic Fleet missile corvettes return home after Atlantic voyage. TASS, 8 lipca 2019. [dostęp 2026-06-04]. (ang.).
  20. ↑ „Ударными” стали несколько кораблей Балтийского флота [„Udarnymi” stali nieskolko koreblej Bałtijskogo fłota]. korabel.ru, 6 listopada 2019. [dostęp 2026-06-04]. (ros.).
  21. ↑ Маневры в Северном море провела корабельная группа Балтийского флота [Maniowry w Siewiernom morie prowieła korebielnaja gruppa Bałtijskogo fłota. korabel.ru, 21 marca 2020. [dostęp 2026-06-04]. (ros.).
  22. ↑ Russian Baltic Fleet corvettes return home after Atlantic deployment. TASS, 9 grudnia 2020. [dostęp 2026-06-04]. (ang.).
  23. ↑ Russian Baltic Fleet naval group fulfilling deployment tasks in Atlantic, says source. TASS, 22 marca 2021. [dostęp 2026-06-04]. (ang.).
  24. ↑ Adam Hale: Russian warship tracked near British waters. BBC News, 5 marca 2025. [zarchiwizowane z tego adresu]. (ang.).
  25. ↑ Ned Davies, Joshua Cheetham, Matt Murphy: Russian naval ship 'disguised' itself while passing through English Channel. BBC Verify, 24 czerwca 2025. (ang.).
  26. ↑ ВМС Испании отслеживали перемещения российских кораблей и судов [WMS Ispanii otsleżywali pieriemieszczenija rossijskich koreblej i sudow]. korabel.ru, 21 stycznia 2026. [dostęp 2026-06-04]. (ros.).
  27. 1 2 Tomasz Grotnik: Ukraiński atak na Sankt Petersburg – korweta Bojkij w ogniu . zbiam.pl, 3 czerwca 2026.
  28. 1 2 3 4 5 6 No safe harbour: Ukrainian drones strike Russian warship in the Baltic for the first time. navylookout.com, 5 czerwca 2026. (ang.).

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]
Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Bojkij_(2011)&oldid=80198934”